Alice Halicka (Kraków 1884 – Paryż 1975)

Alice Halicka była polską malarką, rysowniczką, dekoratorką, kostiumografką i ilustratorką żydowskiego pochodzenia, należącą do École de Paris. Urodziła się w Krakowie w 1884 roku w zamożnej rodzinie. Studiowała malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Józefa Pankiewicza, Leona Wyczółkowskiego i Wojciecha Weissa.

Alice Halicka przybyła do Paryża w 1912 roku, po krótkim pobycie w Monachium. Uczęszczała na zajęcia Paula Sérusiera i Maurice'a Denisa w Académie Ranson. W 1913 roku poślubiła malarza Louisa Marcoussisa, który wprowadził ją do grupy kubistów. Wśród przyjaciół pary byli pisarze, poeci i artyści, tacy jak Apollinaire, Foujita, Kisling, Van Dongen czy Pascin. W 1919 roku Alice Halicka pracowała dla lyońskiej fabryki jedwabiu Bianchini Férier.

W 1921 roku Halicka odbyła podróż do Polski, co zmieniło jej styl malarski. Od 1931 roku doktor Barnes i marszandka Gertrude Stein kolekcjonowali jej dzieła. W latach 1935–1937 malarka trzykrotnie odwiedziła Nowy Jork, gdzie współpracowała z magazynami mody, takimi jak Vogue i Harper’s Bazaar. Od 1938 roku malarka i jej mąż schronili się w departamencie Allier. Halicka wróciła sama do Paryża w 1945 roku, Louis Marcoussis zmarł w Cusset. Opublikowała wówczas swoją autobiografię i napisała kronikę. Od lat 50. XX wieku odbywała podróże do Indii, Polski i Rosji. Zmarła w Paryżu w 1974 roku.

W latach 1913–1921 tworzyła głównie martwe natury i portrety kubistyczne. Jej paleta była wówczas w większości utrzymana w odcieniach brązów i szarości. Od 1921 roku nawiązała do polskiego folkloru. Malowała sceny z życia w Kazimierzu, żydowskiej dzielnicy Krakowa. Malarka tworzyła również obrazy, kolaże oraz pikowane romanse. Następnie jej twórczość stała się dość dekoracyjna i liryczna, pod wpływem dzieł Raoula Dufy. Podczas pobytu w Nowym Jorku tworzyła reklamy, dekoracje, kostiumy baletowe, widoki Nowego Jorku oraz tancerki w pastelowych tonacjach.

Alice Halicka aktywnie uczestniczyła w wystawach swojej epoki, a w szczególności była wystawcą na Salon des Indépendants, Salon d'Automne oraz w galerii Weil. Wystawiała również w Nowym Jorku w Brooklyn Museum w 1927 roku. Indywidualne wystawy poświęcono jej w Galerie Druet w 1925 roku i w galerii Bernheim w 1923 roku, a także w Londynie (Leicester Gallery, 1934), Nowym Jorku (Maurice Harriman Gallery, 1936; Julien Levy Gallery, 1937) oraz Warszawie (Klub Prasy i Książki, 1956).

Dzieła Alice Halickiej są obecnie przechowywane w muzeach, takich jak Musée d'Art et d'Histoire du Judaïsme i Centre Pompidou w Paryżu, MoMA, Fine Arts Museums of San Francisco, Fundacja Barnesa oraz Muzeum Narodowe w Warszawie.