Alexandre Altmann (1878–1932) to rosyjsko-francuski malarz związany z École de Paris.

Urodzony w 1878 roku w Sobolevce, niedaleko Kijowa, w skromnej żydowskiej rodzinie, dorasta w środowisku naznaczonym prześladowaniami i pogromami. Od najmłodszych lat wykazuje niezwykły talent artystyczny. Pracuje jako krawiec, szewc, ślusarz, a następnie kształci się w Szkole Sztuk Pięknych w Odessie, pobierając także prywatne lekcje. W 1905 roku, uciekając przed pogromami, opuszcza Odessę pieszo, wraz z żoną Clarą i dziećmi, Armandem i Michelem, i udaje się do Paryża.
W Paryżu osiedla się w dzielnicy Vaugirard, niedaleko La Ruche – artystycznej kolonii, gdzie spotykają się artyści-imigranci z Europy Wschodniej. Uczęszcza do Académie Julian, gdzie studiuje pod kierunkiem Adolphe’a Bouguereau i rzeźbiarza Jeana-Marie Bouchera. Zawiera przyjaźń z Émile’em Schuffeneckerem i obraca się w kręgu takich artystów jak Picasso, Braque, Chagall czy Zadkine.
Od 1908 roku, dzięki wsparciu mecenasów, takich jak baron Edmond de Rothschild, wystawia swoje prace na Salon des Indépendants. W 1910 roku zwraca na siebie uwagę obrazem Powódź w Paryżu. W 1912 roku galeria Devambez organizuje mu wystawę w ramach grupy Œuvre Libre, obok Ignacio Zuloagi i Jeana Arnavielle’a. Wystawia także na Salon d’Automne, Salon des Tuileries oraz w 1920 roku w galerii Marcela Bernheima.
Jako malarz pejzaży nieustannie odkrywa okolice Paryża, dolinę Grand Morin, porty wybrzeża baskijskiego, Biarritz i Saint-Jean-de-Luz. Regularnie przebywa w Ascain, gdzie dekoruje Hôtel de la Rhune dużymi freskami przedstawiającymi lokalną przyrodę – tamaryszki, morze i skały. Jego styl, głęboko zakorzeniony w impresjonizmie, charakteryzuje się szczególną wrażliwością na efekty świetlne i zmienność atmosfery.
Alexandre Altmann prezentuje swoje prace w licznych galeriach paryskich i bierze udział w wystawach objazdowych, w tym również w Rosji. Jego twórczość zostaje doceniona przez instytucje – Ministerstwo Spraw Zagranicznych oraz Pałac Luksemburski nabywają jego obrazy. W 1927 roku otrzymuje Legię Honorową i przekazuje 27 prac miastu Crécy-en-Brie, które nazywa jedną z ulic jego imieniem.
Jest ojcem piosenkarki Tohamy (Nadii Altmann) oraz dziadkiem malarza i architekta Gérarda Altmanna.
Alexandre Altmann umiera we wrześniu 1932 roku w Crécy-en-Brie. Zostaje pochowany z ceremoniałem religijnym w kościele Saint-Georges, a jego grób znajduje się na starym cmentarzu w mieście. Mowę pogrzebową wygłasza Henri Naret, burmistrz Crécy-en-Brie.
Jego dzieła znajdują się dziś w wielu kolekcjach publicznych, w tym w Centre Pompidou i w Musée du Luxembourg, a także w prywatnych zbiorach we Francji i za granicą.