Posiłek

Dzieło Leopolda Gottlieba przedstawia grupę siedmiu postaci zgromadzonych wokół stołu, zaangażowanych w scenę posiłku, która swoim frontalnym i zbiorowym układem przywołuje tradycyjny fresk Leonarda da Vinci „Ostatnia wieczerza”.

Postacie ułożone są w półkolu wokół stołu umieszczonego w centrum kompozycji, na którym znajduje się kilka elementów, takich jak talerze, ale także ryba i butelka, stanowiące materialne centrum sceny na pierwszym planie. Te talerze szczególnie przyciągają wzrok, ponieważ można je interpretować jako motywy symboliczne nawiązujące do pewnych odniesień religijnych. Ponadto stół jest ustawiony ukośnie, tworząc przekątną w kompozycji, która porządkuje przestrzeń i prowadzi wzrok w stronę centrum grupy, podczas gdy ciemne tło zamyka scenę i wzmacnia wrażenie bliskości między postaciami.

Ciała wydają się uproszczone i lekko wydłużone, szczególnie w traktowaniu twarzy i nosów. Wyraźne kontury oraz syntetyczne formy świadczą o dążeniu do stylizacji, a nie o poszukiwaniu naturalistycznego realizmu. Każda postać przyjmuje inną pozę. Niektórzy wydają się rozmawiać, inni są pogrążeni w myślach, tworząc w ten sposób wizualny rytm, który ożywia całą kompozycję. Pomimo tej różnorodności gestów i postaw, z grupy wyłania się pewna jedność dzięki powtarzaniu się linii krzywych i kolorów.

Paleta barw jest szczególnie bogata i kontrastowa. Ciepłe odcienie czerwieni, pomarańczu i żółci dominują w karnacjach i niektórych częściach ubrań, podczas gdy błękity, zielenie i fiolety dodają głębi i porządkują poszczególne postacie. Te chromatyczne opozycje wzmacniają wyrazistą intensywność sceny i uczestniczą w budowaniu brył bardziej niż „tradycyjny modelunek”.

Światło wydaje się rozproszone i zdaje się koncentrować na postaciach i ich ubraniach, pozostawiając niektóre strefy w względnym mroku. Nie dąży do odtworzenia realistycznego oświetlenia, ale raczej przyczynia się do stworzenia wewnętrznej, niemal duchowej atmosfery. Materia malarska, widoczna w grubych pociągnięciach pędzla i podkreślonych konturach, nadaje całości wyrazisty wymiar bliski postekspresjonistycznym poszukiwaniom początku XX wieku.