Głowa młodej dziewczyny, circa 1920

Dzieło Henryka Kuny przedstawia portret popiersiowy młodej dziewczyny ukazanej w trzech czwartych. Ścisłe kadrowanie skupia uwagę na głowie, szyi i górnej części ramion, podczas gdy tło, potraktowane w jasnych i zniuansowanych odcieniach błękitu, pozostaje celowo pozbawione elementów opisowych. To uproszczenie tła pomaga wyizolować postać i podkreślić jej portret.

Twarz charakteryzuje się stylizowanym potraktowaniem form. Rysy są uproszczone, zwłaszcza w okolicy oczu, zredukowanych do cienkich poziomych linii, oraz zarysowanych brwi. Nos, szczególnie wydłużony i prostoliniowy, strukturuje profil i stanowi jeden z dominujących elementów kompozycji. Usta, dyskretnie narysowane, są potraktowane z prostotą, podczas gdy podbródek i szczęka są zdefiniowane przez ciągłą i elastyczną linię, która podkreśla syntetyczną konstrukcję twarzy.

Włosy, ciemne i obszerne, otaczają głowę, tworząc zwartą masę o uproszczonych konturach. Włosy są potraktowane jako jednolita objętość, a nie przez szczegółowe przedstawienie pasm, co przyczynia się do ogólnego efektu stylizacji. Szyja, stosunkowo długa i smukła, zapewnia przejście między głową a ubraniem.
Postać nosi ciemne ubranie, którego forma pozostaje celowo schematyczna. Tylko kołnierz w kolorze różowo-czerwonym przełamuje jednolitość ciemnych tonów i wprowadza kontrastową nutę chromatyczną w kompozycji. Brak szczegółów odzieżowych wzmacnia koncentrację na strukturze twarzy.

Paleta chromatyczna opiera się głównie na odcieniach ochry, beżu, brązu i błękitu. Cera jest zbudowana przez subtelne wariacje ciepłych tonów, które kontrastują z chłodnymi odcieniami tła. Światło jest rozproszone i jednolite, bez precyzyjnie określonego źródła. Delikatnie modeluje objętości twarzy i łagodzi kontrasty, przyczyniając się do wizualnej jedności całości.

Malarz czerpie z ikonografii mistrzów Quattrocento w przedstawieniu postaci. Używa również techniki z tej epoki, tempery, która nadaje dziełu uderzającą głębię i przezroczystość.