Szkoła Paryska oznacza zjawisko: obecność artystów z całego świata, którzy osiedlali się w Paryżu od lat 1900. do lat 1940.

Termin „Szkoła Paryska” został spopularyzowany przez krytyka sztuki André Warnoda, najpierw w artykule w czasopiśmie „Comoedia” opublikowanym w 1924 roku, a następnie w jego książce „Szkoła Paryska, kolebki młodego malarstwa” wydanej w 1925 roku przez wydawnictwo Albin Michel.

Przybywają z różnych narodowości, z Europy Wschodniej, Europy Środkowej, Chin, Japonii, Stanów Zjednoczonych i całej Europy, wszyscy napędzani tym samym pragnieniem, aby ich kariera artystyczna spełniła się w Paryżu, światowej stolicy sztuki. Amadeo Modigliani pochodzi z Włoch, Pablo Picasso z Hiszpanii, Foujita z Japonii, Mela Muter i Eugène Zak z Polski, Marc Chagall i Chaïm Soutine z Białorusi, Nicolas Millioti i Georges Annenkov z Rosji, Alexandre Altmann i Samuel Granowsky z Ukrainy, Josef Sima i Toyen z Czech, Willy Eisenschitz i Lilly Steiner z Austrii, Félix Varla i Vera Pagava z Gruzji, David Peretz i Nicolas Taneff z Bułgarii, Milivoy Uzelac z Chorwacji, Milan Konjović z Serbii, Michel Simonidy i Iosef Iser z Rumunii.

Można wyróżnić dwie główne fazy imigracji artystów do Paryża w pierwszej połowie XX wieku. Przed I wojną światową w Paryżu osiedlili się artyści tacy jak Léopold Gottlieb, Tadé Makowski, Henri Hayden, Louis Marcoussis, Alice Halicka, Jules Pascin, Moïse Kisling, François Eberl, Othon Coubine, Marc Chagall, Chaïm Soutine, Amadéo Modigliani czy Pablo Picasso. Niektórzy początkowo osiedlali się na Montmartre na prawym brzegu, a następnie dzielnica Montparnasse i La Ruche na lewym brzegu stały się ich ulubionym terytorium.

Po I wojnie światowej nastąpiła druga fala imigracji. W latach 20. XX wieku do Paryża przybyli artyści tacy jak Sigmund Menkes, Alfred Aberdam, Joachim Weingart, Joseph Hecht, Sigmund Landau, Józef Czapski, Jacques Chapiro, Esther Carp, Alice Hohermann, Sava Choumanovitch czy Vera Pagava. Rewolucja rosyjska w 1917 roku zmusiła znaczną liczbę osób wyznania żydowskiego do exodusu, prześladowanych i ofiar pogromów, wielu artystów przybyło wówczas do Paryża.

Należy zauważyć, że artyści osiedlali się w Paryżu już pod koniec XIX wieku, od lat 80. i 90. XIX wieku, tacy jak Olga Boznańska, Ladislas Slewinski, Jozef Pankiewicz, Anna Bilinska czy David Ossipovitch Widhopff.

Przyciągnięci przez Paryż, ci artyści poszukują artystycznej nowości i marzą o swobodnym prowadzeniu swojego życia i kariery. Montmartre, La Ruche i dzielnica Montparnasse są ich ziemią azylu. Ci artyści przybywają do Paryża przyciągnięci panującym tam artystycznym wrzeniem. W Paryżu znajduje się wiele renomowanych szkół i akademii malarstwa, które pozwalają im rozpocząć lub kontynuować naukę. Paryż wyróżnia się również bardzo ustrukturyzowanym systemem wartościowania artystycznego, opartym na salonach, handlarzach dzieł sztuki i mecenasach, wpływowych galeriach, a także dynamicznej prasie i krytyce artystycznej. Francuskie bogactwo artystyczne i liczne awangardy, które się tam narodziły, przyciągają wielu artystów poszukujących twórczej wolności. Artyści osiedleni w Paryżu podróżują również po całej Francji. Zafascynowani autentycznością bretońską oraz światłem i różnorodnością krajobrazów południowych, artyści podróżują m.in. przez Bretanię, Normandię, Lazurowe Wybrzeże czy Południowy Zachód.
Będąc głównymi aktorami sceny artystycznej swoich czasów, ci artyści w większości uczestniczą w wielkich paryskich salonach (Salon Jesienny, Salon Niezależnych, Salon Tuileries), wystawiają w renomowanych galeriach, takich jak galeria Zak, Weil czy Druet, i w większości nadal prezentują swoje prace w swoich krajach pochodzenia, jak i za granicą, podczas wystaw indywidualnych lub zbiorowych.